Een homo van niets

” ‘t Is homodag, ‘t is homodag
De dag dat ied’re homo luieren mag
Vandaag word je door ons verwend
Omdat je de liefste homo bent.”
Mijn zus staat met een kruidenbitter en een schaaltje drop in de tentopening.
Ik lig op bed met een boek.
Homodag.
Waarom niet? Je hebt Moederdag, Vaderdag, Dierendag, dus ook Homodag?
We eten de drop.
Dit was Gay Pride 2008.
Zitten op een duintop te Vlieland, kijken naar de zee, zwemmen met de hond en toegezongen worden door zus.
Ik zat niet op een boot, voer niet door de grachten, stond niet aan de kant, de foto’s die ik bekijk zijn niet de mijne.
Ik was er niet.
Een homo van niets.
Na het bezoek aan Polen dacht ik even dat er toekomst voor mij was als homoactivist, maar het zit er niet in. Ik meldde me aan bij het COC en dat was het. Ik lees misstanden in de krant en denk oh ja dat.

Toen ik het de eerste keer hardop zei stond ik voor het huis van de buren.
“Ik ben homo.”
Ik keek om mij heen en zag dat er niets veranderde. Zestien jaar.
Mijn ouders werden lid van een werkgroep en ik bezocht mijn eerste homodemonstratie in Leiden.
Ik schreef een brief aan Ivo de Wijs.
Een paar maanden later zat ik op de tribune bij zijn programma Pubertijd.
Ik vond dat hij eens iets over homo’s moest doen en had mijn naam en telefoonnummer onder de brief gezet.
“Iets wat niemand doet”, zei hij.
Zijn eerste vraag zal ik niet vergeten.
“Wanneer ontdekte je dat je homo was?”
Ik zei: “Wat zou jij zeggen als ik vroeg: wanneer ontdekte jij dat je hetero was?”
Ik was van het assertieve soort. Keer de vraag om en je ziet dat-ie niet deugt.
(Ik ontdekte dat ik homo was toen ik verliefd werd op Sting van de Police en begreep dat dit niet de bedoeling was.)

Ik bij Ivo de Wijs op de tribune van Pubertijd, (1981)

Adinda zit op dit moment op Cuba. Ze vraagt zich af of we dit log nog levend kunnen houden. Maar waarmee? Nu kopieer ik berichten van internet en plaats die hier. Als een doorgeefluik. Ik heb er verder niets aan toe te voegen. Wel heb ik besloten alleen nog maar positieve en vrolijke berichten te plaatsen, zoals een boycot van Heinz, geloofsgekte en positieve acties van de FNV.
Het is trouwens heel vrolijk dat er zoveel politici meevoeren.
In Polen dromen ze daarvan.

Mijn zus leest een citaat voor uit de krant:
“Zoals de kanaries vroeger gebruikt werden om gas op te sporen in de mijnen, zo wordt de homo vandaag de dag gezien als de culturele kanariepiet van onze beschaving.”
Ze steekt nog een dropje in haar mond en kijkt mij met grote ogen aan.
“Dus als het misgaat moet ik gaan fluiten”, zeg ik.
“Nee,” zegt ze, “dan stop je met fluiten.”
“Aha, ik ben een lakmoesstrookje, een vaantje dat gaat hangen, een sensor die bliept, een licht dat dooft. Ik ben übergevoelig voor misstanden en heb maar 1 doel: de algehele beschaving op peil houden, door… wat… te fluiten of te stoppen met fluiten?”
“Eén van beiden.”
“Proost!”

Gay Pride Vlieland, 2008.

De documentaire staat nog steeds online: hier.

Burgemeester Cohen. foto: Anne Helmond

Plasterk en ter Horst. foto: FaceMePLS