Moskou today II

Moskou today

De rest van het verhaal hier.

Ik zeg: gewoon doorzingen. Met het beeld op zwart. Dan maar radio.

Geen Liedje!

Fuck you very much! Tralala.

An anti-anti gay song. Was it an anti-Bush song? Or an anti Amazon song? Or an anti Irak song? Or an anti whatever song?

It’s a good song anyway by Lily Allen.

Sing along:

Look inside, look inside your tiny mind
and look a bit harder
cause we’re so uninspired
so sick and tired
of all the hatred you harbor
so you say it’s not okay to be gay
well I think you’re just evil
you’re just some racist who can’t tie my laces
you’re point of view is not legal

Fuck you, fuck you very very much
cause we hate what you do
and we hate your whole crew
so please don’t stay in touch
fuck you, fuck you very very much
cause your words don’t translate
and it’s getting quite late
so please don’t stay in touch

Do you get, do you get a little kick out of being small-minded?
you want to be like your father
it’s approval you’re after
well that’s not how you’ll find it
do you, do you really enjoy living a life that’s so hateful
cause there’s a hole where your soul should be
you’re losing control of it
and it’s really distasteful

Fuck you, fuck you very very much
cause we hate what you do
and we hate your whole crew
so please don’t stay in touch
fuck you, fuck you very very much
cause your words don’t translate
and it’s getting quite late
so please don’t stay in touch

Look inside, look inside your tiny mind
and look a bit harder
cause we’re so uninspired
so sick and tired
of all the hatred you harbor

Fuck you, fuck you very very much
cause we hate what you do
and we hate your whole crew
so please don’t stay in touch
fuck you, fuck you very very much
cause your words don’t translate
and it’s getting quite late
so please don’t stay in touch

Young gays on Couscous Global

A discussion about homosexuality with the members of ‘Jong en Out.’
‘Jong en Out’ is a community/youthgroup for gays, lesbians, bi’s and transgenders between the ages of twelve and eighteen. This discussion focusses on topics such as coming out and being discriminated.

From Couscous Global.

Metropolis TV

Homo’s in Metropolis TV.

Kijken?

Hier!

Gerrit Komrij

De Mosse lezing van Gerrit Komrij.

Een homo van niets

” ‘t Is homodag, ‘t is homodag
De dag dat ied’re homo luieren mag
Vandaag word je door ons verwend
Omdat je de liefste homo bent.”
Mijn zus staat met een kruidenbitter en een schaaltje drop in de tentopening.
Ik lig op bed met een boek.
Homodag.
Waarom niet? Je hebt Moederdag, Vaderdag, Dierendag, dus ook Homodag?
We eten de drop.
Dit was Gay Pride 2008.
Zitten op een duintop te Vlieland, kijken naar de zee, zwemmen met de hond en toegezongen worden door zus.
Ik zat niet op een boot, voer niet door de grachten, stond niet aan de kant, de foto’s die ik bekijk zijn niet de mijne.
Ik was er niet.
Een homo van niets.
Na het bezoek aan Polen dacht ik even dat er toekomst voor mij was als homoactivist, maar het zit er niet in. Ik meldde me aan bij het COC en dat was het. Ik lees misstanden in de krant en denk oh ja dat.

Toen ik het de eerste keer hardop zei stond ik voor het huis van de buren.
“Ik ben homo.”
Ik keek om mij heen en zag dat er niets veranderde. Zestien jaar.
Mijn ouders werden lid van een werkgroep en ik bezocht mijn eerste homodemonstratie in Leiden.
Ik schreef een brief aan Ivo de Wijs.
Een paar maanden later zat ik op de tribune bij zijn programma Pubertijd.
Ik vond dat hij eens iets over homo’s moest doen en had mijn naam en telefoonnummer onder de brief gezet.
“Iets wat niemand doet”, zei hij.
Zijn eerste vraag zal ik niet vergeten.
“Wanneer ontdekte je dat je homo was?”
Ik zei: “Wat zou jij zeggen als ik vroeg: wanneer ontdekte jij dat je hetero was?”
Ik was van het assertieve soort. Keer de vraag om en je ziet dat-ie niet deugt.
(Ik ontdekte dat ik homo was toen ik verliefd werd op Sting van de Police en begreep dat dit niet de bedoeling was.)

Ik bij Ivo de Wijs op de tribune van Pubertijd, (1981)

Adinda zit op dit moment op Cuba. Ze vraagt zich af of we dit log nog levend kunnen houden. Maar waarmee? Nu kopieer ik berichten van internet en plaats die hier. Als een doorgeefluik. Ik heb er verder niets aan toe te voegen. Wel heb ik besloten alleen nog maar positieve en vrolijke berichten te plaatsen, zoals een boycot van Heinz, geloofsgekte en positieve acties van de FNV.
Het is trouwens heel vrolijk dat er zoveel politici meevoeren.
In Polen dromen ze daarvan.

Mijn zus leest een citaat voor uit de krant:
“Zoals de kanaries vroeger gebruikt werden om gas op te sporen in de mijnen, zo wordt de homo vandaag de dag gezien als de culturele kanariepiet van onze beschaving.”
Ze steekt nog een dropje in haar mond en kijkt mij met grote ogen aan.
“Dus als het misgaat moet ik gaan fluiten”, zeg ik.
“Nee,” zegt ze, “dan stop je met fluiten.”
“Aha, ik ben een lakmoesstrookje, een vaantje dat gaat hangen, een sensor die bliept, een licht dat dooft. Ik ben übergevoelig voor misstanden en heb maar 1 doel: de algehele beschaving op peil houden, door… wat… te fluiten of te stoppen met fluiten?”
“Eén van beiden.”
“Proost!”

Gay Pride Vlieland, 2008.

De documentaire staat nog steeds online: hier.

Burgemeester Cohen. foto: Anne Helmond

Plasterk en ter Horst. foto: FaceMePLS

FNV

30-07-2008 | Door: NOVUM
(Novum) – Vakcentrale FNV heeft woensdag diverse initiatieven aangekondigd die moeten bijdragen aan de acceptatie van homo’s. Zo komt er een meldpunt, een netwerk op Hyves en een samenwerkingsverband met homonetwerken binnen diverse bedrijven.

De vakcentrale constateert dat ‘de tijden van tolerantie tanend lijken’. “Homo’s die op straat in elkaar werden gemept, homoleraren die niet meer openlijk voor hun geaardheid durven uit te komen”, somt FNV op. Werknemers melden bij de vakcentrale steeds vaker problemen vanwege hun seksuele voorkeur.
Op FNV Roze, te bereiken via een e-mailadres en een Hyves-pagina, kunnen homo’s die problemen ondervinden ervaringen uitwisselen. FNV-deskundigen zijn voor advies te raadplegen.

Vrijdag is minister van Onderwijs Ronald Plasterk (PvdA) aanwezig bij de ondertekening van een samenwerkingsovereenkomst met het Company Pride Platform. Dit bestaat uit ‘roze’ netwerken binnen internationale bedrijven. De alliantie moet de acceptatie van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders verbeteren. Peter Gortzak, vice-voorzitter van FNV, stelt dat discriminatie van homo’s niet nieuw is maar dat het aantal mensen toeneemt dat met problemen kampt. “De werkplek is van iedereen, dus ook van homo’s, lesbo’s, biseksuelen en transgenders”, aldus Gortzak.

COC krijgt VN-status

AMSTERDAM – De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties heeft de Nederlandse homobelangenorganisatie COC een consultatieve status verleend. Dat heeft COC-voorzitter Wouter Neerings bekendgemaakt. Het is daarmee de eerste homobelangenorganisatie ter wereld die op eigen kracht deze status heeft verkregen.
”Dit is een enorme eer”, stelt Neerings. ”We kunnen als COC nu heel direct actief gaan lobbyen binnen de VN om seksuele diversiteit over de gehele wereld verder onder de aandacht te brengen. Veel sterker dan we dat in het verleden al gedaan hebben.

De organisatie heeft nu de mogelijkheid homoseksualiteit actief en doelgericht op de agenda van de VN te zetten. Ook krijgt het COC de mogelijkheid verklaringen af te leggen tijdens vergaderingen over mensenrechtenkwesties.

”Homoseksualiteit is binnen de Verenigde Naties nog steeds een moeilijk onderwerp, omdat het nog door veel leden als een westerse aangelegenheid wordt beschouwd”, aldus Neerings. ”We kunnen nu bijvoorbeeld ook onze buitenlandse zusterorganisaties helpen meer aandacht hun thema’s te vragen binnen de Verenigde Naties.” Ook wil het COC zijn nieuwe mogelijkheden binnen de VN delen met andere Nederlandse organisaties die homo-emancipatie onder de internationale aandacht willen brengen.

In tegenstelling tot veel andere discriminatievormen bestaat er binnen de VN geen verdrag dat expliciet homorechten vernoemd. Een aantal VN-leden verzet zich daar tegen.

Wereldwijd is homoseksualiteit nog in 76 landen strafbaar. In zeven van die landen kan andersgeaardheid leiden tot de doodstraf. In nog veel meer landen vinden dagelijks mensenrechtenschendingen plaats van homoseksuelen. (ANP)

Online luisteren!

Lifeboat by Bo Bartlett, 1998

De documentaire van Adinda Arian is vanaf nu online te beluisteren!

Als je de 176 foto’s en 13 filmpjes die horen bij de documentaire wilt bekijken, klik hier.

Ondertussen in Polen…
Pawel, onze gids in Toruń en een van de hoofdpersonen in de documentaire, liep mee in de Gay Parade in Londen vorige week. “Het was geweldig;” schrijft hij, “met geen woorden te beschrijven”.
Hij overweegt naar Engeland te emigreren.

Update Boedapest

UPDATE: De rechts-radicalen die afgelopen weekend de Gay Pride in het Hongaarse Boedapest ernstig verstoorden zijn weer vrij. De rechter wilde hen amper een straf opleggen.

Ze kwamen weg met een berisping omdat ze bevelen van de politie om zich te verspreiden hadden genegeerd. Het gooien van eieren en stenen naar de deelnemers vond de rechter een vorm van vrijheid van meningsuiting.

De politie wilde aanvankelijk niet in actie komen tegen de homo-haters. Pas toen hun superieuren hen daar opdracht voor gaven werden er waterkanonnen en traangas ingezet.

Bron: GK

Vanavond, 20.00 uur: Poolse homo’s op Radio 5!

Vanavond om 20.00 uur wordt de documentaire van Adinda Arian uitgezonden op Radio 5. (Zoek: Luister Live naar radio 5.)
Alle documentaires zijn na uitzending hier online te beluisteren.

Uit het persbericht:

“Het is niet gemakkelijk homo te zijn in Midden- en Oost-Europa. Vorige week zaterdag werd de Gay Pride in Hongarije verstoord door rechts-radicalen. De week daarvóór gebeurde dat met parades in Tsjechië en Bulgarije. Homoseksualiteit is in de nieuwe lidstaten van Europa vaak lang niet vanzelfsprekend. Het is nog maar drie jaar geleden dat de Gay Pride in Polen zonder meer werd verboden. Europa reageerde verontwaardigd.
Hoe staat het er nu mee? Is er in Polen iets verbeterd aan de situatie van homo’s? Radioverslaggever Adinda Arian maakt in het kader van het Europa-project van de Club van 100 (RVU) kennis met de vrijwilligersorganisatie KPH Toruń (Kampaing Against Homofobia), een kleine groep jongeren die in Torun, een stadje op 200 kilometer ten noorden van Warschau, vecht voor de rechten van homo’s en lesbo’s. De jongeren vertellen openhartig over hun leven en de tegenstand die ze in Polen ondervinden.
De RVU bezoekt samen met hen de Gay Pride in Warschau (7 juni jl.). Voor sommigen is dat de eerste keer. Zoals voor de 19-jarige Lukas, die zijn moeder nog maar net heeft verteld dat hij op jongens valt. Door te kijken naar buitenlandse televisie-uitzendingen is hij er achter gekomen dat niet iedereen zo over homo’s denkt als de conservatieve katholieken in Polen. Eerst wil hij niet naar Warschau gaan, maar hij overwint zijn angst en gaat toch mee. Hoe is deze dag voor hem? Is het een feest of schrikt hij terug van de confrontatie met de agressieve tegenstanders die aan de kant van de weg staan?”

Ondertussen in Amerika

08-07-08 | De christelijke American Family Association (AFA) heeft Amerikanen opgeroepen McDonald’s te boycotten omdat de fastfoodketen homoseksualiteit zou omarmen en het homohuwelijk zou promoten. De conservatieve pro-familie-organisatie is met name boos omdat McDonald’s partner is geworden van de nationale Gay & Lesbian Chambre of Commerce; een Kamer van Koophandel voor homo’s en lesbiennes met een bedrijf. Daarnaast kan de organisatie het niet aanzien dat de vice-president communicatie van McDonald’s, die openlijk voor zijn geaardheid uitkomt, in de raad van bestuur zit van de Gay-KvK.

Op de website Boycottmcdonalds.com vertelt de American Family Association dat het hen niet gaat over het feit dat er homoseksuelen werken bij de hamburgerketen of dat homo’s er zo af en toe een hapje komen eten. Volgens de site is er opgeroepen tot een boycot omdat “McDonald’s als bedrijf niet neutraal is gebleven in de culturele oorlog. Het bedrijf ondersteunt homoseksualiteit en het homohuwelijk.” Een soortgelijke boycot voerde de AFA overigens ook al eens tegen Ford, Ikea en Walt Disney. De boycot tegen Ford werd in maart beëindigd omdat de autofabrikant aan de meeste eisen van de groepering gehoor had gegeven.

Leden van de AFA, één van de grootste christelijke lobbyorganisaties in de Verenigde Staten, hebben McDonald’s vorig jaar al laten weten dat ze niet achter het pro-homobeleid van het bedrijf staan. In 2007 ergerden zij zich aan een reclame-uiting van de hamburgerketen rond de San Francisco Gay Pride. “Het bedrijf schaarde zich met de advertentie actief achter de homogemeenschap.” Volgens de AFA is de strijd tegen homoseksuelen nog lang niet gestreden en zal de organisatie alles op alles zetten homoseksualiteit uit het Amerikaanse maatschappelijk leven te verbannen.

Bron: GaySite.nl

Boedapest!!!

Terwijl Adinda de laatste hand legt aan de Polendocu en de serie Club van 100 in Europa is begonnen, lees ik over heftige rellen in Boedapest. Daar gooiden extreem nationalisten dit weekend vuurwerk naar een gaypride.

Dit weekend vonden Gay Prides plaats in Boedapest, Keulen en Londen. De laatste twee waren grote trots-vrolijke happenings met in Londen ook prominente gasten zoals de nieuwe burgemeester Boris Johnson.
Maar Boedapest toont een heel ander beeld: politiebewaking, rookbommen en de arrestatie van tientallen gewelddadige Pride-tegenstanders. Maar ook hier twee gezichten, want Hongarije is ook het eerste Oost-Europese land dat partnerschapsregistratie voor homoparen gaat invoeren.

Bron: GK

Ondertussen in Amsterdam

05-07-2008 Afgelopen weekend werd Laurens Buijs (26) door een groepje ‘roomblanke Ajaxsupporters’ in elkaar geslagen.

‘Even een homo in elkaar slaan, meer niet, dat was het motief van de daders’, zegt Buijs, een pas afgestuurde socioloog die toevallig zelf onderzoek doet naar het toenemende geweld tegen homo’s.

Dat onderzoek in opdracht van de gemeente Amsterdam rondt hij over anderhalve week af. Over de resultaten kan Buijs nog weinig loslaten, maar wat hij wel al kan zeggen, is dat tussen de zogenoemde potenrammers niet alleen allochtonen, maar ook autochtonen zitten. Hetgeen zijn eigen ervaring bevestigt.

De Amsterdamse politie voert een campagne om het homo’s gemakkelijker te maken aangifte te doen. Ook helpt het korps Buijs met het in kaart brengen van anti-homogeweld door de daders te interviewen. Zijn doorgaans prettige samenwerking met de politie werd vorig weekeinde verstoord.

Zaterdagnacht wilde Buij met een vriend nog even wat drinken in de omgeving van het Rembrandtplein. Bij de pinautomaat op de bloemenmarkt op het Singel werd hij uitgescholden en bedreigd door tien jongens. ‘Vieze homo’, bleven ze maar roepen.

‘Ik besloot weg te fietsen, de Reguliersdwarsstraat in. Toen de jongens me inhaalden, stapte ik af. Ik kreeg direct een klap op mijn linkerslaap. Ik viel tegen een muur en was enkele seconden buiten bewustzijn. Even daarna was ik weer helder. Ik weet nog dat ik dacht: dit zal mij toch niet gebeuren’.

Na de klap op zijn oog belde hij 112 en rende hij de groep achterna in de richting van de Kalverstraat. ‘Op het Rokin zagen vier jongens uit dezelfde groep mij met de politie bellen. Daarom kwamen ze weer op me af. Ze scholden me voor alles en nog wat uit. Eén van de jongens probeerde mij te slaan, maar ik kon de klappen ontwijken. Ik had nog steeds de politie aan de telefoon en ik denk dat ze daarom weer wegrenden. Maar ter hoogte van het Spui hield de politie ze tegen. Daar werd ik, compleet overstuur, door de politie gescheiden van de jongens’.

‘Ik werd apart genomen in een steeg en moest de jongens beschrijven. Ik kon alleen de jongen die mij bij de Bloemenmarkt had geslagen, vaag op mijn netvlies krijgen. Mijn ene oog zat nog dicht van de klap, waardoor ik niet goed kon zien. Ik herinnerde mij alleen zijn donkere lange haar’. Maar donker lang haar was voor de politie te vaag.

‘De agenten zeiden dat ze daar niets mee konden. Ze lieten mij dik een kwartier wachten in de steeg’. Toen de agenten terugkwamen, merkte Buijs dat ze van plan waren de jongens te laten gaan. ‘Dat maakte mij zo boos. Ik rende naar de jongens toe en zag die jongen met dat donkere haar weer. ‘Hij is het!’ riep ik tegen de politie’.

‘Ik was woest en werd door de agenten vastgehouden. Ze namen me apart en zeiden dat ik het nu voor mezelf verpest had, omdat ik hem niet had mogen aanwijzen. Ze hebben me achtergelaten met een bloedend oog’.

Laurens Buijs is vooral geschokt door de manier waarop de politie zijn zaak die nacht afhandelde, of eigenlijk niet afhandelde. De jongens konden naar huis, hij kreeg geen medische zorg en geen begeleiding bij het doen van aangifte.

‘Voor aangifte hebben we nu geen tijd’, zeiden ze. Omdat het zaterdagavond altijd heel druk is. Aangifte kon ik de volgende dag wel doen, als ik daar dan nog behoefte aan had’.

Buijs heeft het gevoel dat hij niet als slachtoffer is behandeld. Dat is volgens een woordvoerder van de politie het belangrijkste dat niet goed ging. ‘We hebben altijd te maken met een spanningsveld tussen het zakelijke en het emotionele’.

De manier waarop de politie het incident verder afdeed, heeft te maken met juridische verplichtingen. Volgens richtlijnen mag de dader niet met het slachtoffer worden geconfronteerd bij het geven van een signalement. Daarom ‘verpestte’ Buijs het voor zichzelf.

Verder heeft de politie liever dat mensen aangifte doen als ze ontnuchterd zijn. ‘Overdag, zonder alcohol in het lijf aangifte doen, is efficiënter en komt het onderzoek ten goede’.

De Amsterdamse wethouder Freek Ossel van Diversiteit laat in een reactie weten ‘geschrokken’ te zijn van het incident. Toen Ossel erover hoorde, heeft hij direct contact gezocht met Buijs. Ossel kwam onlangs nog met een uitgebreid plan van aanpak om discriminatie in de hoofdstad tegen te gaan. ‘Dit bewijst nog maar eens te meer dat het nodig is dat we hiermee bezig zijn’.

Laurens Buijs heeft de volgende ochtend alsnog aangifte gedaan. Dit keer werd hij ‘zeer correct’ behandeld. De politie zoekt getuigen.

Bron: Het Parool

Bericht van Adinda Arian

Ik ben heel hard aan het monteren – voormonteren van de docu.
Het is moeilijk om keuzes te maken.
De docu gaat over de kleine groep dappere strijders in Toruń, een plaats 214 kilometer ten noorden van Warschau, die vechten voor de rechten van homo’s.
Een van hun had me van tevoren gemaild dat het misschien moeilijk zou zijn om hun persoonlijke verhalen te horen te krijgen, maar toen ik er was hoefde ik eigenlijk alleen maar mijn microfoon aan te zetten.

De bijzondere verhalen kwamen vanzelf. En nu is het moeilijk om daarin te knippen.

Hoe kan je een persoonlijk, ontroerend verhaal van iemand helemaal uit de docu laten?
Het is moeilijk om gesprekken weg te laten, maar ook niet elk verhaal laat zich vertellen in vier, vijf minuten. Het zijn te veel verhalen voor in een uur.
Het is moeilijk om de mooie reis die we hebben gemaakt om te zetten in geluid.
Komt het gevoel over? Overdrijf ik niet als ik vertel dat ik schrik van zo veel politie?
En bagatelliseer ik niet te veel als ik zeg dat al die politie misschien niet nodig was?
De parade waar we uiteindelijk met deze groep uit Toruń naartoe reisde, verliep rustig, maar
van de rest ben ik geschrokken.

Lukas is 19, hij is eenzaam, eigenlijk zoekt hij alleen maar iemand die hem begrijpt in zijn wereld waarvan hij het gevoel heeft dat niemand hem begrijpt. Door te kijken naar buitenlandse talkshows is hij erachter gekomen dat niet iedereen zo over homo’s denkt als ze in Polen doen.

De eerste 15 minuten zijn af, maandag de persoonlijke verhalen van Lukas, Pjotr, Psemek en Adam en de parade, de spreekkoren en de muziek.
En woensdag op de Radio! Van 20.00 tot 21.00 uur op Radio 5 (747 AM) of via www.radio5.nl Luister live.

Voor meer informatie over alle Euro-docu’s kijk op de Docblog van Holland Doc. Club van 100 in Europa.

Adinda Arian.

Pawel, student aan de universiteit in Toruń:

“De verandering moet van binnenuit komen. Je kunt Polen niet van buitenaf veranderen. Ik wil Kathelijne Buitenweg nog bedanken, dat ze ingreep, maar er moet meer veranderen. We moeten het zelf doen, van binnenuit. Iemand van buiten kan dat niet doen.”

“Poolse homo’s zijn net als alle Polen. We willen ons liever niet verbinden aan een groep. We werken en komen thuis en we willen niet onze dagelijkse realiteit veranderen. Er zijn statistieken over het percentage sociaal engagement onder de Polen en dat niveau ligt bij ons dus het laagst in heel Europa. Niemand zit in verenigingen of clubs. Dat geldt ook voor homo’s. Als de homobeweging machtig was… Er wonen zoveel homo’s in Polen. Maar we kunnen ze niet dwingen. Stel je voor als iedereen actief zou worden. Dat zou alles veranderen.”

“Iedereen klaagt en klaagt. Maar zo is de wereld. Je kan het veranderen, of verdwijnen. Tijdens het communisme kon je niet emigreren, dus keerde je je gewoon af. Je deed je eigen ding. Daar komt dat waarschijnlijk nog vandaan.

Ondertussen in Engeland

Britse homo’s roepen op tot boycot Heinz
Gepubliceerd op woensdag 25 juni 2008

LONDEN (ANP) – Het digitale radiostation Gaydar Radio heeft woensdag in Groot-Brittannië opgeroepen tot een boycot van Heinz-producten. De Amerikaanse voedselgigant besloot eerder een reclame waarin twee mannen elkaar zoenen van de Britse buis te halen wegens tweehonderd klachten, berichtte dagblad The Guardian woensdag.

Gaydar Radio is de tweede prominente homo-organisatie na Stonewall die oproept tot een boycot van de Heinz-producten. Circa 2000 mensen hebben hun naam gezet onder een online verzoek om de reclame weer op tv te krijgen. Ook is er een protestgroep begonnen op internetvriendennetwerk Facebook.

Petitie kan hier getekend worden!

In de reclame is een gezin aan het ontbijten. In de keuken besmeert een kok boterhammen met Heinz-mayonaise voor vader en kinderen. De kinderen noemen de kok ‘mama’ en de vader geeft hem een zoen op de mond.

“We zijn er niet”

This is the one and only — known or unknown — NYCPD mug shot as a result of the total of 21 arrests from the notorious 1969 Stonewall Rebellion in Greenwich Village, New York City.
The picture , also known as The Face of Stonewall is from here.

Yvette Lont heeft me naar Amerika gebracht.
Na Anita Bryant lees ik over homo-huwelijken in Californië, een interview met Barack Obama in de The Advocate. Ik Google Stonewall, lees over de riots en ontdek de Vets’ site, met daarop unieke foto’s en verhalen die ik nog niet eerder hoorde of las. Een lijst van de muziek die destijds gedraaid werd.
Dit is 1969.

Jenny, uit Berlijn, mailt me: Het Westen kan nog iets leren van het Oosten, wat betreft maatschappelijk engagement. In het Westen zijn we een beetje ingedut en demonstreren we niet meer met zoveel passie als in het Oosten. We zijn allang geen politiek bevlogen massa meer, maar een luie, consumerende doelgroep, die alleen nog samenkomt in kijkcijfers en polls.
Ze heeft gelijk.
Programma’s maken over maatschappelijke betrokkenheid is een ding, het zelf doen is iets anders.
Ik besluit lid te worden van het COC. Ik vul mijn naam en gegevens in op een website en ontvang een paar dagen later mijn COC pas.

Bij het COC blijkt het ook niet goed te gaan. Dingen met geld, een voorzitter die vertrekt.
(update: er zijn twee nieuwe voorzitters gekozen: Wouter Neerings en Vera Bergkamp gaan als duo gezicht geven aan COC Nederland.)
Een klik verder lees ik alarmerende cijfers over allochtone jongeren. (80 % staat 100 % afwijzend tegenover homoseksualiteit.)
Paul Noppers, een oude vriend, is uitgenodigd om mee te varen op de boot van Plasterk tijdens de Canal Parade op 4 augustus aanstaande.
Plasterk had hem gevraagd hoe de ministeriële boot aan te kleden.
Homo’s hebben daar verstand van.
Niets doen, had Paul geantwoord. Dan val je het meeste op.

Adinda heeft de documentaire over persvrijheid in Macedonië af. Volgende week maandag en dinsdag moet er gemonteerd worden voor Polen. Ze stuurt me mogelijke draaiboeken.
Ik schrijf interviews uit en noteer tijden.
Een fragment uit een interview met Robert Biedron, president van de KPH. Campagne against Homofobia.

Media houdt van sensatie. Er was gedoe met Teletubbies. Er waren discussies. De hele wereld kwam hierheen. En ineens was er een niewe regering en nu houden ze zich stil. Ze doen net of we er niet zijn. Ze ontkennen alles. Ze willen er niet over praten. Ik weet niet wat beter is. Misschien toch vroeger, want toen konden we erover discussiëren, omdat ze tegen waren. Nu ontkennen ze het. We bestaan niet. Ze gaan niet in op uitnodigen. Ze schrijven: we zijn te druk. Het is net als tijdens het communisme. Nu doen ze net of er geen probleem is. Dat is de nieuwe policy. Er wordt niet meer over gepraat. We zijn er niet. We bestaan niet. We noemen het niet. Het is er niet.

Een uitgemaakte zaak

partijbijeenkomst ChristenUnie. krantenfoto: Peter Hilz.

Op het Europalog staan nu alle uitzenddata.
9 Juli is Polen aan de beurt.
De serie start op 1 juli met een radiodocumentaire van Klaartje Bax en Patricia Cronie over een gemengd koor op Cyprus.
Half Grieks, half Turks.

Adinda is nog druk met het monteren van de uitzending over persvrijheid in Macedonië.
Uitzenddatum 4 juli.
Ik schrijf ondertussen digitale audiokaarten uit en noteer bruikbare delen.
Dat maakt het monteren straks eenvoudiger.

In de krant lees ik over de ChristenUnie en Yvette Lont, een vrolijke, gezonde Surinaamse politica uit de Bijlmer. Zij lacht op iedere foto.
Voor de reis had ik nog nooit van Yvette Lont gehoord, nu zie ik haar overal.
Hoe leg ik dit uit aan Polen?

Who is Yvette Lont?
She used to be a hard-core hooker, but now she’s into God.
She thinks gays are sinners and should not be in politics.
Actually, gays should not excist at all, cause they are bad people and should be treatened like that.
Or cured.
Sin is Yvettes main topic cause she’s a specialist.

Wat zij verder op haar agenda heeft weet ik niet.

Er moet iets vreselijks gebeurd zijn in haar leven, als hoer of als christen.
Heeft ze vervelende homoburen? Een oude klant? Woont zij tegenover een cruise gebied?
Wat hebben ze haar misdaan waardoor zij zo tekeer gaat?

Voor de ChristenUnie is homoseksualiteit een netelige kwestie.
Voor Yvette is homoseksualiteit een uitgemaakte zaak.
Samen voeren ze homodebatten over het homovraagstuk naar aanleiding van een homorapport.
Ik ga de krant niet overschrijven, maar hier lusten de Polen geen brood van.
Zijn we hiervoor helemaal naar Warschau afgereisd?
In Toruń lachen ze ons uit!
Anita Bryant is alive en ze woont in de Bijlmer.

Ik ga nog een kaart uitschrijven.
Kerkklokken. 3′15″ tot 7′58″. Kaart 6. Daarna: Gillende vrouw dichtbij microfoon.

Censuur

Billboard Radiostation Eska Rock in Warschau.

Mail from Poland:

“Bert, the picture you made of the billboard with two man in one bed is a provocative campaign of the Radiostation ESKA ROCK.
The sign says: “In good shape since morning.”
These billboards are all over the streets.
The campaign wanted to enter public transportation (the buses in 10 big Polish cities), but they cenzored it, because “Radio Eska may promote homosexuality…”
The biggest Polish newspaper Gazeta Wyborcza published an article about the whole thing.
Just another example of Polish homophobia.”

In the meanwhile Pawel published a very strong and positive article about the Warsaw Pride on Polodian.

To be continued…

NB: The article is translated in Dutch, thanks to Google Translation. Sentences are weird, but the essence is clear: “Bescherm de goede naam en de goede zeden. Deze advertentie zou kunnen leiden tot ongezonde emoties…”

Can you turn hate into love?

I asked Roel, whom I know from Flickr: “Can you make a sign like this one, but then more friendly?
Can you turn hate into love?”
Then he sent me this.

I think it’s a great sign for next years Pride.
Something to put on t-shirts, flags and posters, who knows?
Yes! Copy it and pass it on.

Thank you, Roel!

Update: We’re working on a lesbian version. Tips are welcome!!

Home

Home again.
Five days Poland, feels like a month.
Too many stories and impressions.
The pride was overwhelming.
I’m thinking about all the brave people we met in Toruń.
How do they feel after Warsaw?
What will be their next step in their fight for equalty?
Going back to “normal” life again?

Adinda recorded over 20 hours of rough material.
This has to be reduced to one hour radio..
She has the whole demonstration on tape, from the beginning till the end.

I decided to continue this log in both English and Dutch.
More easy to read and comment.

On Flickr I’m doing after talks with Pawel and Szybilla.
Once you’ve met eachother, it’s easier to stay in touch on the web.
I think internet is going to play an important role for all changes in the future.
Freaky radicals, scary politicians, old conservative media and …The Church can’t touch that digi-power.
I say: Use it!

Here’s a nice collection of Warsaw Pride on Flickr.

And some films on YouTube.

To be continued…

The day after

Vandaag is alles weer normaal.
Op straat en in de parken wandelen gezinnen en nonnen.
Een zondag in Warschau.
Geen homo meer te zien.
Alle regenboogvlaggen zijn weer opgeborgen, klaar voor volgend jaar.

Om 8.30 vertrokken we uit Toruń.
Bij aankomst in Warschau, voor het Stadhuis, waar de tocht zou beginnen, ontmoetten we een afvaardiging van het COC Amsterdam. Maar ook Zweden, Engeland en Canada waren aanwezig.
En Polen. Heel veel Polen. Niet alleen homo’s, maar ook actievoerders voor legaliseren van softdrugs, anarchisten, mensen die het anders willen, die de benepen, angstige, intolerante en conservatieve Poolse mentaliteit zat zijn.

De Parade werd begeleid door een batterij politieagenten met gele vesten.
Daarachter verschillende cordons in het zwart.
En dan had je nog politie te paard, in auto’s, met schilden. En waarschijnlijk ook nog een paar bussen met stillen.
Het was duidelijk, hier mocht niets mis gaan. Europa kijkt mee.
Als je bij de gele vesten bleef was er niets aan de hand.
Brak je er doorheen, dan was dat op eigen risico.
Onder de toeschouwers een stel hardnekkige haters, fascisten, christelijke fanaten, van alles.
De tegendemonstraties.
Een vreemde ontdekking was het, om dichtbij deze radicale anti’s te willen komen, ze van dichtbij te willen zien, hun geschreeuw te horen, in hun ogen te kijken.
Nog nooit zoveel haat gevoeld, of was het angst?

(Wordt vervolgd…
Vliegtuig wacht niet.)

NB: Alle foto’s staan hier: klik.

KPH groep Toruń tijdens de Warsaw Pride 2008.

To be continued….

1 %

De KPH groep uit Toruń.

Morgen met z’n allen naar de Equalty Parade in Warschau! The Warsaw Pride.
Pawel stuurt twee actuele nieuwsberichten door.
De stemming zit er goed in.

Wordt vervolgd…

Message from the Polish Press Agency a propos the Warsaw Pride

Title: POLES DON’T WANT DEMONSTRATIONS OF HOMOSEXUALS.

CBOS did an opinion poll asking whether homosexuals should have the right for demonstrations.
27% of Poles said they should
66% said thay shouldn’t have such right

Poles were also asked what they think is the attitude of the Polish society towards homosexual people
66% said that Poles have a hostile attitude towards homosexuality
25% said it’s an neutral attitude (they don’t care)
1% said Poles have a friendly attitude

Should gay people have the right to show their lifestyle publicly?
25% said yes
69% said no

Only 15% of respondents said they knew a homosexual person.

*BRITISH EMBASSY TO FLY THE RAINBOW FLAG*

The British Embassy Warsaw will fly the rainbow flag alongside the Union Jack this weekend in support of Warsaw Pride 2008. The Pride March, which marks the end of a week of Equality Days in Warsaw, will pass the Embassy on the afternoon of Saturday 7 June.

* HM Ambassador Ric Todd will raise the flag over the British Embassy building on Aleje Ujazdowskie at 4 o’clock this afternoon.
* The rainbow flag, which is the international symbol of the
LGBT community, will fly until 8am on Monday 9 June.

Ambassador Ric Todd said: “The UK remains committed to promoting the rights of lesbian, gay, bisexual and transgender people overseas. This small gesture is a symbol of the British Embassy’s commitment to equality and acceptance for all. This weekend’s Pride March will be a celebration of diversity in Poland, Europe and beyond. I particularly hope participants travelling from the UK will enjoy the festivities.”

Last month the Foreign and Commonwealth Office confirmed its commitment to engage with foreign governments about the rights of gay, lesbian, bisexual and transgender people. It issued an ‘LGBT Toolkit’ to its 261 Embassies, High Commissions and other diplomatic posts.

The kit contains information on the official British policy on gay rights and instructions in how to “provide added value to equality and non-discrimination work.” It covers a wide range of issues, from decriminalisation, sexual health, reproductive rights and health education to bilateral work with other countries.

The document states that LGBT activists are often targets for persecution and that the FCO should ensure these people are “included among human rights defenders concerning whom the UK will
lobby and will engage the support of other governments, especially EU members.”

The full version of the ‘LGBT Toolkit’ is attached.

*Notes for editors:*

*We invite all media representatives to attend.*
–
Robert Biedroń
Kampania Przeciw Homofobii
Campaign Against Homophobia
——————————————————–
www.kampania.org.pl

Een letter is altijd goed

De schoenen van K

We hebben de lobby overgenomen.
Adinda ligt op de lederen bank omringd door apparatuur, chips en drank.
Ze neemt het draaiboek door voor morgen en wil niets overslaan.

Vandaag heeft ze vier lange, intensieve interviewsessies achter de rug.
Eerst met K, over de problematische positie van vrouwen in Polen anno nu.
Toen met C, over de problematische ervaringen die ervoor hebben gezorgd dat ze nu anderen wil helpen. (Inclusief huilpartij.)
Daarna P, over de problematische omgang met zijn ouders. (Zijn moeder weet het wel, maar zijn vader niet. Dus als zijn ouders op bezoek komen gaat zijn vriend uit logeren.)
En met Z, over de problematische frustratie dat alles zo langzaam gaat hier in Polen, de emancipatie en de rest van de mentaliteit in het algemeen.
Soms ben ik bij een interview aanwezig, soms niet.
Dan ga ik zwemmen in een zwembad, of wandelen.
Z ziet zijn strijd om gelijke rechten als een oorlog die gewonnen moet worden.

Soms weet ik niet meer wat wel en wat niet gepubliceerd mag worden op dit log.
Alles is problematisch, frustrerend, of zorgelijk.
Hoe lang houdt een mens dat vol. Homo of niet.
En dan is er nog de angst.
Dat mag wel op de radio en dat niet.
Mijn gezicht mag niet op de foto, maar mijn schoenen wel.
Ik snap alles.
Stel je voor, de gevolgen die een ogenschijnlijk onschuldige log kan hebben.
Of een foto op Flickr.
Voor je het weet help je een leven naar de klote, daar komt het op neer.
De angst.

Adinda zegt: Ik kom bijna om in de persoonlijke verhalen, maar de vraag is of deze verhalen specifiek gaan over Polen anno nu, of dat het universele verhalen zijn van jonge mensen die op zoek zijn naar hun identiteit?
Over welke identiteit heb je het, vraag ik, de Poolse identiteit of de homo-identiteit? Ik zie het verschil niet meer.
En wat is dat eigenlijk, een homo-identiteit?

Het is al laat.
Ik ga naar bed, zegt Adinda.
Ik ook, zeg ik, maar eerst nog even dit stukje af maken.
Pas je wel op met de namen?
Ik doe letters, zeg ik.
Een letter is altijd goed.
Wat een lobby, wat een land.
Of zie ik dat te problematisch?

Goedenacht Europa.
Dit was B.

Het in Toruń

foto: Adinda Arian

Ik zit in de lobby van hotel Polonia.
Op tafel een bos chrysanten, een asbak en een stapel Poolse kranten.
Internetten op de kamer gaat niet, maar hier wel.
Zo nu en dan lopen er dikke, oude mannen met dunne, jonge vrouwen voorbij en verdwijnen in een lift.
De vrouwen dragen zware make-up, de mannen hebben haast.
Polonia is voor iedereen.

De treinreis naar Toruń duurde drie uur.
Pawel haalde ons op, volgens afspraak.
Een half uur later zaten we met een deel van de KPH groep op een terras.
Ze komen om de week bij elkaar.
Het ene verhaal na het andere.
Een radioploeg uit Nederland!

L woont nog bij zijn moeder. Negentien jaar. Een paar maanden geleden heeft hij het haar verteld.
Hij is nieuw bij de groep.
De moeder is er van overtuigd dat het een bevlieging is. Zij maakt zich zorgen om de toekomst van haar zoon.
Maar het is geen bevlieging, zegt L.
Ga je zaterdag mee naar Warschau, vraag ik.
Hij zou wel willen, maar zijn moeder wil het niet.
“En je vader?”
“Die leeft niet meer.”

Kate gaat wel. Ook zij woont, net als L, ergens buiten Toruń.
Kort geschoren, hanenkammetje.
Het wordt haar eerst Pride en ze is er helemaal klaar voor.
Ik maak een filmpje van haar.
L wil niet gefilmd worden, zelfs geen foto.
Przemek wel.
Hij is jurist en draagt roze veters, een roze armband en
een roze t-shirt.
“Pink is no colour for women, it’s a colour for men.”
Zelfs zijn kauwgom is roze.
Przemek en Kate zijn de enigen die ik mag filmen.
Pawel wil niet gefilmd worden.
Ook liever geen foto’s.
“My hair is a mess.”

We praten over de mentaliteit van de Polen. Hoe heeft dit zo kunnen ontstaan?
Hoe wil Polen Europees worden als ze niet in gelijke behandeling geloven?
Of willen ze het eigenlijk niet, diep in hun hart, en gaat de homohaat over een ander soort haat.
Is homoseksualiteit een westers exces?
(De beschaving van een land kan je op verschillende manieren meten. Een ervan is de status van de homo.)
Maar wie werken er dan in al die nieuwe moderne gebouwen in Warschau? Moderne mensen?
Fout! Gewoon conservatieven, zoals overal en altijd.

Ik begrijp dat niet alleen de homo’s het moeten ontgelden in de Poolse politiek en in de Poolse media, ook vrouwen hebben het niet eenvoudig.
Het katholieke patriarchaat heerst. Hightech of niet. Vrouwen zijn er voor de voortplanting en het gezin. En homo’s kan je het best vergelijken met dwergen tijdens een circusact.
Je kunt er mee gooien, je kunt er op spugen, je kunt er grappen mee maken.
“That’s how they control our existance.”

Przemek wijst erop dat het praktisch ook onmogelijk is om alle ontwikkelingen die “wij” allang achter de rug hebben in zo’n korte tijd in te halen.
Met zijn roze veters, zijn roze armband, zijn roze kauwgom en zijn roze bril probeert hij een verschil te maken.
En moslims?
“Die hebben we hier niet. Die zitten bij jullie. Haha!!”

Toruń is overigens prachtig.
Alleen zwemmen in de rivier gaat niet, want die is vervuild.
Maar daar kan de rivier niets aan doen.

Wordt vervolgd.

We zijn er!

Adinda Arian in gesprek met Robert Biedroń

Reis ging goed.
Alle research klopt.
Het is erger dan ik dacht.
De gevolgen zijn niet te overzien als je hier zegt dat je homo bent, laat staan dat je het doet.
De regering en de media maken het bont. Beetje geloof erbij en klaar ben je.
We spraken vanmiddag met Robert Biedroń van de KPH (Kampania Przeciw Homofobii), hier in Warschau.
Hij kan erover meepraten, van intimidatie tot geweld. En alles wat er tussen ligt.
Morgen meer.
Om 13:00 vertrekt de trein naar Toruń.
Pawel haalt ons op.
Wordt vervolgd…

Werk

Tas pakken.
Boardingpas printen.
Afwas doen.
Telefoon.
Piet.
Of ik wist dat Max Factor ook een Pool was.
Wist ik niet.
Van de make up.
En dat ik op moet passen en niet stoer moet lopen doen met die microfoon.
Ja ja.
En Chopin en Marie Curie en Pat Benatar.
Allemaal homo?
Nee, allemaal Polen.

Adinda op de mail, met een paperclip.
Dit is onze bijbel schrijft ze. Het is het draaiboek tot nu toe, inclusief namen, telefoonnummers, vragen, alles. Zonder deze paperclip zijn we verloren. Zet hem op je laptop, dat is handig, want dan kunnen we erin werken.
Werk, denk ik. Microfoon. Batterijen. Tandenborstel. Paspoort.

Ik vraag aan Pawel wat voor jas ik mee moeten nemen.
Doe dat vest maar, schrijft hij, wat je de laatste tijd vaak draagt op Flickr.
If needed.
Het is er bloedheet. Like a sauna. Twinting graden ’s nachts.
Ik weet genoeg.

Het kost me moeite me te verdiepen in het onderwerp. Ik schuif de artikelen voortdurend opzij. Straks zit ik er midden in. Polen heeft een partij en die heet De partij van het Gezin. Kan me er meteen iets bij voorstellen. Onder de vlag van het gezin kan je van alles verkondigen. Zouden ze in Polen ook een Rita hebben? Poolse homofoben en de gevolgen. Het gaat over een misverstand, een waanbeeld. Ja, de kern van deze radioreis is redeloosheid. Op wikipedia las ik dat 80 procent van de Poolse bevolking katholiek is. Als je niet katholiek bent is dat veel.

Waarom doet Pawel een stap naar voren, en anderen niet?
Heb je anderen nodig om jezelf te kunnen zijn?
En als die anderen dat niet zien zitten, wat kan je daar dan aan doen?

Pat Benatar.
We are young, heartache to heartache.
Nooit geweten.

Tas tas waar is de tas.
Morgen 6.30 wekker.

Een homofoob doet zichzelf tekort

Nationalists gear up for the parade 2008.

Deze t-shirts zijn te koop. Ik had ze nog nooit eerder gezien. Ik vind ze grappig, maar dat is niet de bedoeling. Dit is ernst. Als je goed kijkt zie je bij het buigende figuurtje een kleine piemel getekend. Het zou ook een damesslip kunnen zijn. Of een drukfout.
Zie je de piemel over het hoofd, dan geldt het ook voor hetero’s. Dan is het een algemeen neukverbodsbord, wat weer een pleidooi zou kunnen zijn voor etc etc.
Maar zo zit het niet. Er is gekozen voor een kleine piemel omdat dit symbool pedofilie en homoseksualiteit op een hoop gooit. Wij kijken naar de piemel van een kind.

Eigenlijk gaat deze deze documentaire over angst, onwetendheid en stupiditeit. In die volgorde. Vraag een homofoob naar zijn verdere gedachtegoed en je ontdekt de meest wonderlijke neuroses, kronkels en wanen. Bizarre dwanghandelingen, driftaanvallen, obscure hobby’s en smetvrees. In die hoek moet je het waarschijnlijk zoeken. Een homofoob doet zichzelf te kort.

De agenda voor volgende week staat zo goed als vast. Alle opnames moeten teruggebracht worden tot een uur radio. Ik zou graag ook nog wat tijd overhouden om nieuwe schoenen te kopen. Schoenen schijnen in Toruń nog met de hand gemaakt te worden. Maat 47 moet geen problemen opleveren.

Op zoek naar iets anders kwam ik deze tekst tegen.
Geschreven op 7 maart 2007.
Niets aan toe te voegen.

Flick Radio gaat over een ontmoeting tussen een Nederlandse homoseksuele man en ongewoon Amerikaans tienermeisje.
Het afgelopen weekend kreeg ik vijf keer de vraag: waarom een homoseksuele man? (Dat het meisje ongewoon was geen vraag.)
Het antwoord werd steeds eenvoudiger en bestond bij de vijfde keer alleen nog uit een tegenvraag: Waarom niet?

Een van de uitgangspunten tijdens het schrijven van Flick Radio was zo min mogelijk te verzinnen.
Op die manier kom je altijd uit bij jezelf.
Ik hoefde het alleen te noteren.
Een ander voordeel: door de homoseksualiteit van de man blijft de verhouding met het tienermeisje zuiver.
Zijn belangstelling voor haar wordt niet vertroebeld door een of andere drift.

En dan is er nog de maatschappelijke agenda.
De Homoseksueel staat alweer geruime tijd op de maatschappelijke agenda.
Niet dat De Homoseksueel daar op zit te wachten, maar zo is het.
Als je ongevraagd op de maatschappelijke agenda wordt gezet krijg je een maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Een voorbeeldfunctie wordt, zonder dat je het doorhebt, in je schoenen geschoven.
Je actualiteitswaarde stijgt.
Maar als er iets is dat niets met de actualiteit te maken heeft dan is het de homoseksualiteit.
Het Geloof wel.
Het Geloof is nog nooit zo actueel geweest.

Ik heb niet veel met Het Geloof.
En toch heeft Het Geloof van alles met mij.
De logica is volledig zoek.
Het Geloof heeft De Homoseksueel op de maatschappelijke agenda gezet.
Het Geloof zet altijd van alles op de maatschappelijke agenda.
Ik kom ondertussen maar tot 1 conclusie: Het Geloof heeft een probleem, De Homoseksueel niet.
Tot zover deze actuele maatschappelijk verantwoorde bijdrage.
En vanuit mijn in de schoenen geschoven voorbeeldfunctie roep ik alle homoseksuelen op vooral gewoon zichzelf te blijven.

Not for translation! Dutch only

De mail van Pawel heeft me enorm gerustgesteld.
Amerika is zo slecht nog niet en het is minder erg dan ik dacht.
Wordt vervolgd.

Een ander bericht stelde mij minder gerust.
Kwam van Adinda.
Zewilgraagdatookderechtsnationalistischepartijaanhetwoordkomt.
Ze stuurt een bericht door afkomstig van ene F.
F wil wel spreken maar doet eerst zijn research goed.
Hij wil weten wat we nog meer over Polen willen weten en waarom het alleen over homo’s moet gaan en of de RVU een linkse omroep is en of we wel gelovig zijn anders doet hij niet mee.
I wll google you, schreef hij.
Dus F uit Polen mag geen “verkeerde informatie” over haar tegenkomen op het internet want anders gaat de afspraak niet door en dat zou zonde zijn…

De agenda met afspraken loopt ondertussen vol.
Politici op dinsdag, direkt na aankomst in Warschau, de volgende dag naar Toruń, actievoerders op woensdag, donderdag rechtse homo’s en bange homo’s, persoonlijke geschiedenissen op vrijdag.
En dan met z’n allen naar de demonstratie in Warschau, de parade.
Op zondag retour.

Annemieke van de RVU stuurt de adressen met de hotels en de vluchtgegevens door.

Message from Pawel

Hey Bert,

Very nice of you to post the introductory e-mail on the log, and to say a few things about yourself.
I don’t mind if you publish this one too, so go ahead!
(Sorry if my reply will be a litte chaotic. I’ll just type and send it straight away, as I have to run to classes.)

Upon your request, I posted your e-mail on our KPH discussion group.

I noticed on your blog you said you didn’t know anything about me – I’m a student at UMK in Toruń.
I joined the Campaign Against Homophobia in February 2006.
What is more, you can link to a collective blog I participate in: www.polandian.wordpress.com
(To show another face of Poland, not only related to LGBT emancipation…)

Similarly to you, I have no faith either. This subject doesn’t exist for me. I was a bit surprised you raised it.
(In fact I’m a Richard Dawkins fan).
The thing with religion is that you can justify anything with it.
If you want to be hateful, you can find quotes to support it.
If you want to make peace, you can find appropriate quotes too.
If someone says they have a direct phoneline with God, and other people listen to them… that’s massive power.

I noticed that some foreign people anticipate the situation in Poland is worse than it actually is.
What I can say, is that it’s most similar to the USA.
In that half of the population are bigots, and half are accepting.
There are more similarities with the USA. We have hate-spreading televangelist influencing the masses too, and we have openminded cities and narrowminded suburbs and provinces.

One thing you wrote surprised me a bit. You said something like: entering Poland is like entering a world that is not mine.

Well, Poland does have it’s own unique qualities, but it is in my opinion compalitble with the rest of Europe. Both our countries, although there are many differences between them, belong to the Western Civilisation and there is more that links us then divides us.

I remember watching a documentary about gay people in Britain in the early 80’s.
I was shocked with the language that the media used to talk about them, shocked with the attitude of the general public of that time. It was all much more anti-gay than Poland now. But there was also a very active gay rights movement. It made me realise how many things have changed there, and how fast it all changed. Isn’t it similar in The Netherlands? You weren’t always where you are now…

Situation in Poland is different than Holland, as the cultural situation was a bit different. For the starters Poland was cut off from the mainstream World culture, and an open debate, during the communism – and missed many importaint points there.
Countries like Holland are now far away with emancipation.
By the way, homophobes in Poland would use the example of Holland and say something like “Now they say they want acceptance, but later they will end up like in Holland!!” :D

The biggest difference is that in Poland more of less everyone is OK with homosexuality, when it is concealed and privatised.
Even the extreme-right won’t have anything to say.
It’s when gays come out and want to take their place in the public debate, in the public sphere – it’s regarded as a threat to the order of things. A threat to family, a threat to the Polish myths, to decency, to “good old ways”.

Second important thing is the fact that gay people prefer to realise themselves at work or in business then to engage in gay emancipation campaigns.
Social activism is generally not very popular at the moment in Poland.
Everyone thinks: someone else will do it for me.

I can’t remember a situation when someone was openly attacked because of their sexual orientation, when it was kept private. It’s rare to be open with feelings and especially aggression in Poland (unless you’re anonymous in an Internet forum). Basic “weapons” of homophobes could be gossip and/or unfriendliness, but rarely someone would say something straight to your face.

I had a look at your blog, with the help of google translator.

I think there is some mistake. Two years ago there was no violence on Warsaw Pride. I was there. There were thousands of LGBTs and friends, also from other countries, and only handful of opponents. There was plenty of police. It was very very safe. After the demonstration we walked next to some people with anti-gay t-shirts, there was no police near by at the moment, and nothing happened.

Warsaw Pride is actually very safe and fun. Not simmilar to western prides, as it’s more political (called Equality March in Polish), so no half-naked muscular guys in leather strings…

It’s fun and a really great feeling to walk the streets with thousands of like-minded people. There’s more of them every year… You can feel your work during the year was not wasted, that the movement is growing, that bit by bit we’re gaining a platform for ourselves. Although there is still a long way to go.

I am looking forward to the Warsaw Pride. Don’t worry!
But if you’re afraid, or you feel it’s not your kind of thing, you don’t have to go.
Or you could take your “Press” jacket and talk to Polish journalists reporting on the event…

You might mistake Warsaw Pride with Krakow Pride. There are some incidents in Krakow every year, the police there can’t seem to be able to be at the control of things. There are more opponents there, and less LGBTs. It’s a smaller event. Warsaw is huge.

Did you already read the report on the situation of LGBT people doing research before Poland? Check this.

Looking forward to meet you and Adinda,

Pawel.

Pawel

Hello Pawel,

Next week we’ll meet in Toruń. I travel with Adinda Arian. I’m a collegue and I accompany her.
On this log I will write about the documenatry. And about our trip.
Adinda gave me your emailadress.
She said you’ll be in the program.

My name is Bert Kommerij. I’m a writer and director at the RVU broadcastorganisation. My specialty is fiction. I did lots of radiodrama and since a few years internet’s got my attention and passion.
So now I combine things.
I’m gay. I live with my friend in Amsterdam. Being gay is not a subject in my life. Not really. Our parents love us and we love them. At work it’s not an isue and on the streets I can be who I am.
We’re vissable and accepted, so they say.
Being ourselves, like everybody.

Last few years there’ ve been some incidents. Amsterdam used to be Gay Capital of Europe but now they’re not so sure anymore. Youth has got to do with it, the lack of education, religion, and fear.
Lots of fear.
The funny thing is that now the islam is openly anti-gay, more and more christians take the opportunity to question the subject aswell. Homoseksuality is back on the western political agenda so to speak.

I realise that your position in Poland is totally different then mine. When Adinda asked me to come with her I was in doubt. What would it mean for the program, for Adinda, for the people I’d meet, and last but not least, what would it mean to me? Being confronted with a world wich is not mine? Or is it all the same?

Till sofar.
And a question. Please send this log to the people who may be interested in participating in the radioprogram. To get more attention for the subject. Let them contact us. Or leave a reply.

Kind regards and see you next week!

(Are you looking forward to the Gay Pride in Warsaw?
I don’t.)

Bert.

More research

Vandaag kreeg ik het e-mailadres van P.
Adinda heeft hem al meerdere keren via de telefoon gesproken.
Hoe zij aan P is gekomen weet ik nog niet.
Ik denk dat hij bij een beweging zit.

Adinda stelde voor dat ik ook alvast kontakt met hem zocht.
Ik schrijf een e-mail en vertel iets over mijzelf.
Dat ik homo ben en dat Amsterdam en Toruń twee verschillende werelden zijn.
Ik weet niets van P. Behalve dat hij ook homo is en in Toruń woont.
De e-mail is in het Engels.
Aan het eind vraag ik of hij het goed vindt of ik de e-mail op dit log zet.
“To get more attention for the subject.”

Send!

Research

Adinda Arian in de studio.

Homohaat splijt Europa.
Poolse homo voorzichtig uit de kast.
Tjeerd Herrema bekogeld met poep in Riga.
De homofoben van het Oosten.

In mijn postvak een stapel krantenartikelen; het meeste komt uit 2006.
Heb jij dat gedaan, vraag ik.
Ja, zegt Adinda. Research.

Ze zit in de studio te monteren aan een documentaire over een reis naar Macedonië, een paar weken terug, in het kader van hetzelfde Europa-project.
Ze laat het begin horen. Een introductie.
Ik hoor eerst heel veel wind. Dan begint ze te praten.
Hier sta ik, zegt ze, en omschrijft wat ze ziet.
“Overal waar ik kijk zie ik bergen. Deze stad ligt in een dal.”
Dan wordt ze onderbroken door een man. Hij wil haar een flesje parfum verkopen. Ze probeert verder te gaan met haar omschrijving, maar daar is de man weer. No parfum, zegt ze en praat door.
Een parfumverkoper in een dal.

We praten over de aanpak van Polen, draaiboeken en dingen die ineens op je pad komen, of misgaan.
Stel dat de studenten in Toruń niet willen praten omdat ze bang zijn geworden. Dat kan. Wat dan?
Of als de tolk niet komt opdraven of onverstaanbaar is?
En wie gaat de rechts-extremisten ondervragen? Of moet je die niet laten horen?
Wil jij dat weten?
(Zitten vaak ook enorme nichten tussen.)
Adinda hoopt op persoonlijke verhalen, zodat de situatie voelbaar wordt.

Ik weet nog niet waar ik op moet hopen.

Erger

Mijn moeder zegt dat ik goed op moet passen, daar in Polen.
Ik sta op de intercom.
“Je weet het niet,” zegt ze, “je hoort zulke rare dingen de laatste tijd.”
We moeten opschieten want De Reünie gaat beginnen.
“Spong,” roept mijn vader op de achtergrond.
“Wat zegt-ie?”
“Dat je de column van Spong moet lezen in het AD.”
“Goed stuk!!”
“Jij leest toch niet het AD?”
“Nee,” zeg ik, “maar ik zoek het wel op. Gaat zeker over de CU.”
“Ja, zoiets. Ik vind het allemaal vreselijk. Al is die Spong ook niet echt…”
Het reclameblok is afgelopen.
“We spreken elkaar toch nog wel voor je gaat?”
Op tv stapt Rob Kamphues een klaslokaal binnen.
“Hij heeft weer zijn bloes uit zijn broek,” zeg ik.
“Ja,” zegt mijn moeder, “ik zie het. Maar spencers staan hem goed.”
We hangen op.

Google.
Spong CU AD homo’s.
Gevonden.

Eigenlijk hoeven we helemaal niet naar Polen.
Een documentaire over de kier van Rouvoet zou ook veel op kunnen leveren.

Onderaan de pagina staan de gerelateerde berichten.
President Gambia wil homo’s onthoofden, lees ik.
Het staat er.
Klik.

ANP/AFP
gepubliceerd op 23 mei 2008 12:44, bijgewerkt op 23 mei 2008 12:47.
BANJUL – President Yahya Jammeh van Gambia wil homoseksuelen die het land niet vrijwillig verlaten onthoofden.
‘Gambia is een land van gelovigen’, aldus het staatshoofd volgens Gambiaanse journalisten donderdag.
‘Zondige en immorele praktijken zoals homoseksualiteit zullen in dit land niet worden gedoogd.’ De president wil ‘het hoofd afsnijden’ van elke homoseksueel die in Gambia wordt gepakt.

Ik heb nog nooit zo naar Polen verlangd.

The about page

Toruń, Polen

On June 3rd I’ll travel with radiodocumentarymaker Adinda Arians (RVU) to Poland.
June 8th we’ll be back.

Adinda is going to do a program about Gay Liberation in Poland and I accompany her.
Most of the time we’ll stay in Toruń, an old city 210 kilometers from Warsaw.
In Toruń a group of young gay activists try to make a change.
We will travel with them to Warsaw where the Gay Pride demonstration will take place on June 7th.
On this log I’ll write about the trip, the people we’ll meet, the stories they tell and about real Polish homophobia.

In Poland lots of people believe gays are minor creatures. The catholic church, conservative politicians and extremist nationalistics have a big influence on this attitude. Only two years ago Poland was in a state of shoque when they discovered Teletubbies might be gay…
Here’s some serious research. Thanks to Kathalijne Buitenweg, leader of the European delegation of GroenLinks.

Plan

De RVU maakt een serie documentaires over burgerinitiatieven in Europa.
Een aantal radiomakers gaat op pad en doet verslag.
Collega Adinda Arian nodigde mij uit met haar mee te reizen naar Polen.
Op 7 juni vindt daar de Gay Pride plaats.
Twee jaar geleden liep het volledig uit de hand.
Nationalistische katholieken, skinheads en andere extremisten beukten in op de demonstratie.
De politie greep niet in.
Het Europarlement bemoeide zich ermee, en vorig jaar viel het geweld mee…
Adinda Arian wil de stand van zaken toetsen en de situatie in kaart brengen.
Met een mobiele telefoon zal ik verslag proberen te doen in woord en beeld.
En op dit log.
Als je homo bent kan je maar beter niet in Polen wonen.
Maar wie heeft er nu een probleem? Polen of de homo’s?

Amsterdam, 2008.